rzeźby
Z: Arkadiusz Wagner (Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika w Toruniu), 2015: Z miłości do natury. Twórczość artystyczna w środowisku leśników. Gołuchów 2015, s. 48-49.
„Inny sposób budowania bryły i osiągania ostatecznego efektu widać w niektórych rzeźbach Kazimierza Rykowskiego. Drewniana figura zatytułowana „13 grudnia 1980” ukazuje boleśnie wyprężonego i skrępowanego pasami mężczyznę – alter ego twórcy? – którego sylwetkę wyciosano w ekspresyjny, zgeometryzowany sposób. Uzyskane tą drogą ostre kontrasty na powierzchni dzieła sugestywnie potęgują jego dramatyzm (…). Ten sam artysta podejmuje się również zmagań z kamieniem, kreując w nim postacie biblijne i mitologiczne, jak choćby w rzeźbie Sylwan zdziwiony.
Z: Aleksandra Arndt, 2019: Pod patronatem Sylwana. Kulturotwórcza rola drzew w kontekście poezji rzymskiej. Stud. Mater. Ośr. Kult. Leśn., 18, 2019, s. 9-10.
„Na tle ceglastych murów widnieje (…) głowa osobliwego stwora o rozchylonych ustach, szerokim nosie i sterczącej w górę parze uszu. (…) mamy do czynienia z Sylwanem – starorzymskim patronem lasów. Wyciosana w granicie rzeźba bóstwa, dłuta prof. Kazimierza Rykowskiego, dobrze oddaje, znaną z antycznych przekazów, złożoność jego postaci – pełen atencji stosunek do zbiorowisk leśnych przy jednoczesnej dokuczliwej postawie względem ludzi. Charakterystyczne usytuowanie posągu – frontem do parkowych zasobów dendrologicznych – w połączeniu z nieprzyjaznym wyrazem jego twarzy zdają się sugerować, że współczesny Sylwan pełni w Gołuchowie podobną funkcję, co jego antyczny odpowiednik w Rzymie: stoi na straży drzew, nastawiony wrogo do ich potencjalnych niszczycieli”
